Over miscommunicatie, frustratie en waarom jij denkt dat de ander het “gewoon moet zien”
Zo gaat het dus mis
Je loopt de keuken in en je zucht. En niemand vraagt wat er is. Je reageert kortaf. En niemand snapt waarom. En daar begint het. Die frustratie, dat gevoel van: “Hoe kan je dit nou niet doorhebben?”
Maar hier komt de harde waarheid: Wat in jouw hoofd zit, kan niemand weten.
Waarom jij wel ziet wat een ander nodig heeft
Veel vrouwen zijn feilloos in het lezen van de ruimte. Je voelt spanning nog voor iemand iets zegt. Je ziet aan een blik dat er iets niet klopt. Je hoort in een stem dat iemand moe is.
Dat heb je niet geleerd op een cursus. Dat heb je ontwikkeld en vaak al heel vroeg. Je hebt geleerd om aan te voelen, om voor te zijn en om in te springen nog voordat iemand vraagt.
En dus denk je (onbewust) dat een ander dat ook kan. Dat iemand aan jouw blik ziet dat je overloopt. Of dat iemand aan jouw stilte merkt dat je teleurgesteld bent. Of dat iemand aan jouw zucht begrijpt dat je hulp nodig hebt. Maar dat is geen universele taal. Dat is jouw taal.
De frustratie: “Waarom zien zij het niet?”
Hier ontstaat de wrijving.
Jij denkt:
“Ik hoef dit toch niet uit te leggen?”
De ander denkt:
“Er is toch niks gezegd?”
En ondertussen bouwt jouw irritatie zich op. Want in jouw hoofd is het al tien keer duidelijk geweest. Je hebt het gesprek al gevoerd. Je hebt al uitgelegd waarom je moe bent. Je hebt al laten merken dat je iets nodig hebt.
Alleen… je hebt het nooit hardop gezegd.
Niet omdat je dat niet kan. Maar omdat jij gewend bent om zelf in te vullen. En dus verwacht je dat een ander dat ook doet.
Alleen: de meeste mensen vullen niet in. Ze hebben woorden nodig. Ze kunnen niet raden wat jij denkt. Niet omdat ze niet betrokken zijn, maar omdat ze geen gedachten kunnen lezen.
Miscommunicatie begint in stilte
Het grootste misverstand is dat we denken dat we iets hebben gedeeld, terwijl het alleen nog in ons hoofd zat.
We handelen vanuit onze aannames. We reageren vanuit onze verwachtingen. En we raken gekwetst door iets wat nooit uitgesproken is.
En dan zeggen we:
“Je snapt me niet.”
Maar hoe kan iemand jou snappen, als jij jezelf niet hoorbaar maakt?
Dit gaat niet over zwakte. Dit gaat over verantwoordelijkheid. Zolang jij blijft hopen dat een ander het ziet, blijf jij teleurgesteld raken.
Van frustratie naar duidelijkheid
De oplossing is minder ingewikkeld dan je hoofd ervan maakt.
Zeg wat je denkt, zeg wat je voelt en zeg wat je nodig hebt. Niet met verwijt, maar helder.
“Het zou me helpen als…”
“Ik merk dat ik dit lastig vind.”
“Ik had gehoopt dat je zou vragen hoe het met me ging.”
Dat is geen aanval. Dat is duidelijkheid. En ja, dat voelt kwetsbaar. Want zolang het in je hoofd zit, kan niemand het afwijzen. Zodra je het uitspreekt, kan iemand anders reageren. En dat is spannend. Maar helderheid voorkomt eindeloze frustratie.
Misschien is dit confronterend
Misschien zie je nu dat je vaak boos wordt om iets wat nooit uitgesproken is. En misschien herken je dat je verwacht dat een ander jouw gevoeligheid deelt. En misschien besef je dat je al jaren teleurgesteld bent over iets waar niemand ooit woorden voor heeft gekregen.
Dat is geen verwijt. Dat is inzicht. En inzicht geeft je keuze.
Blijf je hopen dat een ander het vanzelf ziet? Of ga je zeggen wat er echt in je omgaat?
Herken je dit?
Voel je regelmatig frustratie omdat mensen “het niet doorhebben”? Heb je het idee dat jij altijd degene bent die aanvoelt wat een ander nodig heeft? En loop je vast in miscommunicatie omdat jij denkt dat het al duidelijk was?
Dan is dit geen communicatieprobleem. Dan is dit een patroon. En patronen kun je doorbreken.
Stuur me een bericht. We plannen een vrijblijvend gesprek om te kijken waar jij steeds vastloopt en of mijn begeleiding bij je past. Ik coach niet tussen neus en lippen door. Maar we kijken samen of dit de juiste stap is.
