Misschien klopt alles wat je jezelf vertelt
Laatst zat er een vrouw tegenover mij die tijdens ons gesprek ineens zei: “Linda, ik wil hier echt iets mee. Ik voel dat ik zo niet verder wil. Alleen nu even niet, maar na de vakantie heb ik meer rust.”
Ik keek haar aan en dacht: misschien heeft ze wel gelijk.
Misschien wordt het na de vakantie inderdaad rustiger. Misschien zijn de kinderen weer naar school, is de drukte op haar werk afgenomen en voelt haar agenda minder vol. Het zou zomaar kunnen dat alles wat ze op dat moment zei, helemaal waar was.
Toch wist ik ook dat ze met die waarheid niets opschoot.
Niet omdat haar reden niet klopte, maar omdat haar reden haar geen stap dichter bracht bij het leven waar ze eigenlijk naar verlangde.
Dat is iets wat ik vaak zie gebeuren. Vrouwen vertellen mij waarom dit niet het juiste moment is om iets te veranderen. En eerlijk gezegd hebben ze daar vaak hele goede argumenten voor. Alleen ontdek ik na een tijdje dat die argumenten steeds veranderen, terwijl de uitkomst hetzelfde blijft.
Er verandert namelijk niets.
Goede redenen voelen veilig
Het bijzondere is dat uitstellen bijna nooit voelt als uitstellen. Niemand wordt ’s morgens wakker met de gedachte: Vandaag ga ik mijn leven nog maar een tijdje op pauze zetten. Zo werkt het niet.
We vertellen onszelf dat het verstandiger is om nog even te wachten. Eerst moet dat project afgerond zijn. Eerst moet de vakantie voorbij zijn. Eerst moeten de kinderen weer in hun ritme zitten. Eerst moet de agenda wat leger worden. Dat klinkt verstandig, sterker nog, het klinkt verantwoordelijk.
Daardoor voelt het alsof je een goede keuze maakt, terwijl je in werkelijkheid precies hetzelfde doet als vorige maand en misschien zelfs als vorig jaar.
Niet omdat je niet wilt veranderen, maar omdat je hoofd je overtuigt dat later een beter moment is dan nu.
Het gaat niet om de reden, maar om het gevolg
Tijdens gesprekken hoor ik regelmatig vrouwen uitgebreid uitleggen waarom iets op dit moment niet kan. Ik luister daar aandachtig naar, want ik geloof oprecht dat hun verhaal klopt. Alleen stel ik mezelf ondertussen een andere vraag. Niet: Heeft ze gelijk? Maar: Waar brengt deze reden haar? Dat is namelijk een heel andere vraag.
Je kunt honderd procent gelijk hebben als je zegt dat je agenda overloopt. Je kunt gelijk hebben als je zegt dat je moe bent. Je kunt gelijk hebben als je zegt dat je eerst alle ballen in de lucht wilt houden voordat je tijd voor jezelf maakt. Alleen brengt dat gelijk je ook dichter bij de rust waar je zo naar verlangt? Of zorgt het ervoor dat je over een paar maanden opnieuw precies hetzelfde verhaal vertelt?
Daar zit voor mij het verschil. Ik ben niet zo geïnteresseerd in de reden. Ik ben veel nieuwsgieriger naar de consequentie.
Het patroon verandert steeds van verhaal
Wat mij in de afgelopen jaren is opgevallen, is dat het patroon zich ontzettend goed weet aan te passen. Voor de vakantie is het te druk omdat alles nog af moet. Of tijdens de vakantie wil je vooral genieten. Nog zo één, na de vakantie moet iedereen weer opstarten. Vlak voor de feestdagen is het geen handig moment. We gaan nog verder, In januari wil je eerst weer in het ritme komen en voor je het weet, is er weer een jaar voorbij.
Niet omdat je geen verlangens had. Niet omdat je niet wist wat je wilde. Maar omdat er iedere keer opnieuw een reden voorbij kwam die logisch genoeg klonk om nog even te wachten. Dat is precies waarom patronen zo hardnekkig zijn.
- Ze schreeuwen niet.
- Ze fluisteren.
- Ze klinken verstandig.
Je hoeft vandaag je leven niet om te gooien
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind aan verandering, is dat mensen vaak denken dat ze in één keer een enorme stap moeten zetten. Alsof ze vandaag al een compleet ander mens moeten zijn. Maar dat is helemaal niet wat ik bedoel. De vrouw die tegenover mij zat, hoefde haar leven diezelfde middag niet volledig anders in te richten. Ze hoefde niet direct alles los te laten wat ze al jaren deed. Ze had alleen één beslissing kunnen nemen., ze had een afspraak kunnen plannen voor na de vakantie. Meer niet.
De verandering zat niet in wat ze die dag allemaal moest doen. De verandering zat in het besluit dat ze nam.
Juist dat kleine verschil maakt uiteindelijk het grootste verschil.
Wat ik vrouwen na afloop zo vaak hoor zeggen
In al die jaren dat ik vrouwen begeleid, heb ik nog nooit iemand horen zeggen: “Had ik dit maar niet gedaan.”
Wat ik wel regelmatig hoor, is: “Had ik dit maar veel eerder gedaan.”
Niet omdat hun leven ineens perfect werd en niet omdat alle problemen verdwenen, maar omdat ze ontdekten hoeveel energie het kost om jezelf steeds opnieuw te overtuigen dat morgen een beter moment is dan vandaag.Zodra dat patroon doorbroken wordt, ontstaat er ruimte.
- Ruimte om keuzes te maken die niet alleen goed zijn voor anderen, maar ook voor jezelf.
- Ruimte om niet overal direct op te reageren.
- Ruimte om eindelijk te ervaren dat je niet overal verantwoordelijk voor bent.
En misschien is dat wel de grootste winst. Niet dat je leven ineens verandert, maar dat jij anders naar jezelf gaat kijken.
Misschien is dit de vraag die je jezelf vandaag mag stellen
Misschien klopt alles wat je jezelf vertelt, misschien is het inderdaad druk, misschien heb je op dit moment meer verantwoordelijkheden dan je lief is, misschien is er werkelijk geen ideaal moment. Alleen is dat uiteindelijk niet de belangrijkste vraag.
De vraag is of alles wat je jezelf vertelt je ook dichter brengt bij het leven dat je eigenlijk wilt leiden.
Of gebruik je een reden die vandaag heel logisch klinkt, maar je over een jaar opnieuw vertelt waarom er nog steeds niets is veranderd? Want soms is gelijk hebben niet hetzelfde als verder komen. En juist dat inzicht maakt het verschil tussen blijven wachten en eindelijk de eerste stap zetten.
