Je begint al met verliezen voordat je iets zegt
Je wilt iets zeggen dat voor jou belangrijk is, maar nog voordat je echt begint, hoor je jezelf al verzachten. Je legt uit dat je het begrijpt, dat het niet persoonlijk is en dat de ander er niets mee hoeft. Pas daarna komt ergens halverwege je zin wat je werkelijk wilde zeggen.
Op dat moment ben je de ander vaak al kwijt.
Niet omdat iemand niet wil luisteren, maar omdat jij zelf nog niet duidelijk bent geweest. Je hebt jezelf al afgezwakt voordat je überhaupt hebt uitgesproken wat je wilde zeggen.
De ruis die jij zelf creëert
Wat jij ziet als nuance of zorgvuldigheid, werkt in de praktijk als ruis. Je probeert het zachter te maken, veiliger en minder confronterend, maar ondertussen haal je de kracht uit je eigen boodschap.
Je zet jezelf al een stap naar achteren voordat iemand anders dat gaat doen. Daarmee geef je onbewust het signaal af dat wat jij zegt niet zo zwaar hoeft te wegen.
En dat is precies wat er gebeurt.
Mensen nemen je woorden net zo serieus als jij dat zelf doet. Wanneer jij ze al verpakt in verzachting en uitleg, voelen anderen dat en reageren ze daar ook op.
Waarom je dit blijft doen
Dit gedrag komt niet uit de lucht vallen. Je hebt ergens geleerd dat het beter is om eerst rekening te houden met de ander en dat het fijner is als iedereen zich oké voelt. Je hebt geleerd dat je spanning kunt voorkomen door dingen zachter te maken en reacties voor te zijn.
Daarom denk je vooruit en probeer je al in te schatten hoe de ander zal reageren. Je wilt het goed doen, het netjes houden en gedoe vermijden.
Alleen betaal je daar een prijs voor.
Want terwijl jij bezig bent met het voorkomen van spanning, raak je jezelf kwijt in wat je zegt. Wat voor jou belangrijk is, komt niet meer helder over of komt pas zo laat dat het zijn kracht heeft verloren.
Weten wat je wilt zeggen en het toch niet doen
Je weet vaak heel goed wat je wilt zeggen. Je voelt het al en je hebt het vaak al meerdere keren in je hoofd geformuleerd. Toch gebeurt er iets op het moment dat je het uitspreekt.
Je gaat eromheen praten. Je verpakt het, verzacht het en maakt het kleiner, totdat het bijna niet meer herkenbaar is als jouw oorspronkelijke boodschap.
Daarna blijf je achter met dat knagende gevoel dat je het wéér niet hebt gezegd zoals je het eigenlijk bedoelde.
Wat er verandert als je stopt met uitleggen
Wanneer je stopt met het vooraf verzachten van je woorden en direct zegt wat je wilt zeggen, verandert er iets fundamenteels. Je begint bij de kern en laat de boodschap staan zonder hem eerst kleiner te maken.
Je geeft aan wat voor jou niet werkt, wat je anders wilt en waar jouw grens ligt. Dat voelt in het begin misschien onwennig en directer dan je gewend bent, maar het is wel helder.
En helderheid is precies waar de ander op kan reageren.
Je hoeft niet harder te praten, maar eerlijker
Het gaat er niet om dat je luider wordt of dominanter aanwezig bent. Het gaat erom dat je stopt met jezelf alvast onderuit halen voordat je begint.
Zolang jij je boodschap blijft verpakken in geruststellingen voor de ander, blijf jij zelf buiten beeld in je eigen verhaal. Dan kun je blijven hopen dat iemand je serieus neemt, maar dat begint bij hoe jij jezelf neerzet.
Niet bij de ander, maar bij jou.
Wil jij stoppen met jezelf kleiner maken in wat je zegt?
Stuur me een bericht. Dan kijken we samen waar jij jezelf onderuit haalt en hoe je dat doorbreekt.
Geen quick fix, maar verandering die blijft.
