Je zit ’s avonds op de bank terwijl de rest van het huis eindelijk stil is geworden. Iedereen ligt in bed en voor het eerst die dag hoeft er even niets. Geen vragen, geen boodschappen, geen werk dat nog af moet en niemand die iets van je verwacht. Dit was het moment waar je de hele dag naar had uitgekeken.
Toch voelt het anders dan je had gehoopt. In plaats van dat je ontspant, zit je voor je uit te staren. Je pakt je telefoon, scrolt wat door berichten en legt hem weer weg. Je zet de televisie aan, maar merkt na een tijdje dat je eigenlijk niet weet waar je naar kijkt.
Zelfs de dingen waar je vroeger plezier uit haalde, lijken hun aantrekkingskracht verloren te hebben.
Het ligt niet aan vandaag
Veel vrouwen denken dat ze gewoon moe zijn van een drukke dag. Maar vaak gaat het niet over vandaag, maar gaat het over al die dagen daarvoor.
Over de momenten waarop je jezelf opnieuw hebt uitgesteld omdat er eerst nog iets anders moest gebeuren. Over de keren dat je dacht dat je later wel tijd voor jezelf zou maken. Over de gewoonte om eerst te zorgen dat alles en iedereen goed zit voordat jij aan de beurt bent. Dat voelt misschien normaal omdat je het al zo lang doet. Maar normaal betekent niet automatisch gezond.
Je blijft hopen dat het vanzelf verandert
Misschien zeg je tegen jezelf dat het na de vakantie beter wordt. Oh en ik weet er nog wel een paar:
- Of wanneer die drukke periode voorbij is.
- Of wanneer er op het werk wat meer rust komt.
- Of wanneer er thuis minder van je gevraagd wordt.
Maar dat gaat niet gebeuren. Want alleen schuift dat moment steeds verder vooruit. Ondertussen gaat het leven gewoon door, de weken worden maanden en de maanden worden jaren. En ergens onderweg raak je steeds verder verwijderd van wat jij nodig hebt.
Niet omdat je dat bewust kiest, maar omdat je zo gewend bent geraakt aan doorgaan dat je nauwelijks meer merkt wat het met je doet.
Je weet vaak al lang wat er speelt
Wat mij opvalt, is dat de meeste vrouwen die bij mij komen niet verrast zijn door wat ze voelen. Maar ze zijn verrast omdat ze vaak heel goed weten dat ze moe zijn. Ze weten dat ze zichzelf te weinig ruimte geven en ze weten dat ze te lang zijn blijven doorgaan.
Het probleem is meestal niet dat ze het niet weten. Het probleem is dat weten nog niet hetzelfde is als doen.
Je kunt precies weten wat je nodig hebt en toch iedere dag opnieuw kiezen voor hetzelfde patroon.
Niet omdat je dat wilt. Maar omdat je dat al jaren gewend bent.
Hoe lang wil je nog wachten?
Misschien herken je jezelf in dit verhaal.
Niet omdat alles misgaat, maar juist omdat er aan de buitenkant vaak weinig te zien is.
- Je functioneert nog steeds.
- Je gaat naar je werk.
- Je doet wat er van je verwacht wordt.
- Je glimlacht als dat nodig is.
Maar van binnen voelt het al een tijd anders.
De vraag is dan niet of je nog langer kunt volhouden. De meeste vrouwen kunnen dat namelijk verrassend lang.
De vraag is hoeveel jaren van je leven je nog wilt besteden aan wachten op een moment waarvan je diep van binnen allang weet dat het niet vanzelf komt.
Herken je jezelf hierin?
Dan nodig ik je uit om niet opnieuw te denken: “Ik probeer het eerst zelf nog wel.”
Stuur me gerust een bericht. Soms begint verandering niet met een groot besluit, maar met eerlijk erkennen dat je niet wilt blijven leven zoals je nu leeft.
