Aan het einde van de dag bekruipt je opnieuw dat vervelende gevoel dat je inmiddels goed kent. Niet omdat er iets misging, niet omdat iemand ruzie met je maakte en ook niet omdat je gefaald hebt, maar omdat je jezelf opnieuw hebt zien doen wat je eigenlijk niet meer wilde doen.
Vanmorgen had je nog bedacht dat je deze week meer tijd voor jezelf ging maken. Je zou eerder stoppen met werken, wat vaker naar buiten gaan en niet overal meteen op reageren. Het waren geen grote plannen en ook geen onrealistische doelen. Gewoon een paar afspraken met jezelf waarvan je eigenlijk vond dat ze heel normaal zouden moeten zijn.
En toch is de dag voorbij zonder dat er iets van terecht is gekomen.
Dat lijkt misschien een klein moment, maar voor veel vrouwen zit precies daar de vermoeidheid. Niet in wat ze doen voor anderen, maar in het vertrouwen dat langzaam afbrokkelt wanneer ze zichzelf keer op keer iets beloven en zichzelf vervolgens opnieuw uitstellen.
Je bedoelt het iedere keer oprecht
Het vervelende is dat je het niet expres doet. Je neemt je niet voor om jezelf opnieuw op de laatste plaats te zetten. Je staat ’s morgens niet op met het idee dat je vandaag weer over je eigen grens gaat. Wanneer je besluit dat je meer tijd voor jezelf wilt nemen, eerder wilt stoppen of beter voor jezelf wilt zorgen, meen je dat op dat moment echt.
En dan gebeurt wat er bijna altijd gebeurt. Je aandacht verschuift naar alles en iedereen om je heen, terwijl die afspraak met jezelf langzaam naar de achtergrond verdwijnt.
Eerst een telefoontje, dan een vraag van een collega, daarna nog iets thuis wat geregeld moet worden en voor je het weet ben je alweer aan het reageren, oplossen, organiseren en opvangen. Niet omdat iemand je daartoe verplicht, maar omdat je zo gewend bent geraakt aan zorgen voor alles en iedereen dat je jezelf opnieuw vergeet.
Pas aan het einde van de dag besef je dat die afspraak met jezelf alweer is verdwenen tussen alles wat belangrijker leek.
Het gaat niet over wandelen
Veel vrouwen denken dat ze falen omdat ze die wandeling niet maken, dat boek niet lezen of dat half uur voor zichzelf niet nemen. Maar daar gaat het niet over. Het gaat over wat er daarna gebeurt. Over dat moment waarop je op de bank zit en beseft dat het alweer niet gelukt is. Dat moment waarop je denkt: zie je wel. Waarschijnlijk niet hardop, maar wel ergens vanbinnen. Zie je wel, ik zeg het wel, maar ik doe het niet. En iedere keer dat dat gebeurt, verlies je een klein beetje vertrouwen in jezelf. Niet bewust, maar langzaam en bijna ongemerkt. Wat overblijft is frustratie. Niet omdat die wandeling niet is gelukt, maar omdat je jezelf opnieuw hebt zien verdwijnen tussen alles wat belangrijker leek. En juist daar zit vaak de vermoeidheid waar zoveel vrouwen mee rondlopen.
Waarom een nieuw inzicht niet helpt
Je kunt nog tien boeken lezen, twintig podcasts luisteren en weer een nieuwe cursus volgen in de hoop dat daar eindelijk het antwoord zit waar je al zo lang naar zoekt. Je kunt steeds beter begrijpen hoe gedrag werkt, waarom patronen ontstaan en wat je eigenlijk anders zou moeten doen. Maar al die kennis verandert niets zolang je aan het einde van de dag nog steeds hetzelfde doet als gisteren.
En als je eerlijk bent, weet je inmiddels al ontzettend veel. Je weet dat je meer rust nodig hebt, dat je niet verantwoordelijk bent voor alles en iedereen en dat je niet eindeloos kunt blijven doorgaan zonder daar een prijs voor te betalen. Je weet waar je grens ligt en vaak voel je zelfs wanneer je eroverheen gaat.
Het probleem is dan ook niet dat je het niet weet. Het probleem is dat weten iets heel anders is dan doen. Want iedere keer dat je jezelf opnieuw uitstelt, iedere keer dat je weer kiest voor wat er allemaal nog moet gebeuren in plaats van voor wat jij nodig hebt, leert je systeem iets. Niet over rust, niet over grenzen en niet over zelfzorg. Het leert dat jouw goede voornemens meestal geen vervolg krijgen.
En dat is precies waarom veranderen na verloop van tijd zo moeilijk voelt. Niet omdat je niet wilt, maar omdat je jezelf al te vaak iets hebt beloofd wat uiteindelijk niet gebeurde.
Misschien wacht je systeem gewoon af
Misschien herken je dat gevoel wel dat je er helemaal klaar mee bent. Niet met je gezin, niet met je werk en ook niet met je leven. Maar met jezelf. Omdat je alweer hebt gedaan wat je eigenlijk niet meer wilde doen.
Je had jezelf beloofd dat je eerder zou stoppen, niet direct overal op zou reageren en eindelijk eens wat meer tijd voor jezelf zou maken. En toch gebeurde precies hetzelfde als gisteren. Dat is de frustratie waar veel vrouwen mee rondlopen.
Sommige vrouwen zeggen tegen mij dat ze soms fantaseren over een huisje ergens waar niemand iets van hen wil. Anderen vragen zich af of dit het dan is. Dat ze jarenlang hebben gezorgd, geregeld en gegeven, maar ondertussen niet meer weten waar zij zelf eigenlijk blij van worden.
En bijna altijd komt er ergens in het gesprek een moment waarop ze zeggen:
“Ik snap mezelf gewoon niet.”
“Waarom doe ik dit nou weer?”
“Ik weet precies wat ik moet doen en toch doe ik het niet.”
Vertrouwen bouw je niet op met woorden
Stel dat iemand jou iedere week iets belooft en die belofte vervolgens niet nakomt. Na verloop van tijd luister je nog wel naar wat diegene zegt, maar je gelooft het niet meer echt. En dat is precies wat er bij veel vrouwen gebeurt. Niet met anderen, maar met zichzelf.
Ze hebben zichzelf zo vaak doorgeschoven naar later, dat hun eigen woorden hun kracht verliezen. En als je eerlijk bent, weet je dat eigenlijk allang. Want hoe kun je jezelf nog vertrouwen als je jezelf steeds opnieuw teleurstelt?
Verandering begint kleiner dan je denkt
De fout die veel vrouwen maken, is dat ze meteen groot willen veranderen.
- Vanaf nu ga ik elke dag wandelen.
- Vanaf nu ga ik iedere avond een uur voor mezelf nemen.
- Vanaf nu ga ik nooit meer over mijn grens.
Maar zo werkt vertrouwen niet. Vertrouwen groeit wanneer je jezelf iets belooft en het vervolgens doet. Niet volgende week, niet als het rustiger wordt en niet als iedereen meewerkt. Gewoon op een gewone dinsdag, midden in een druk leven.
Misschien is dat tien minuten buiten lopen of is dat een keer niet reageren op een appje. Maar het kan ook een kop thee drinken zijn zonder ondertussen drie andere dingen te doen.
Het lijkt klein, maar voor je systeem is het groot. Want daarmee laat je zien dat jouw woorden weer iets waard zijn.
Misschien begint het daar
Misschien begint verandering niet bij meer discipline, nog een nieuw inzicht of nog harder je best doen. Maar misschien begint het bij het herstellen van het vertrouwen in jezelf.
Want iedere keer dat je jezelf opnieuw uitstelt, laat je jezelf zien dat jouw eigen afspraken blijkbaar minder belangrijk zijn dan alles wat er nog moet gebeuren. Daarom gaat dit niet over harder werken aan jezelf, maar het gaat erom dat je jezelf weer serieus gaat nemen en dat jouw woorden weer betekenis krijgen.
Want misschien werkt je systeem niet tegen je, maar heeft het je gewoon te vaak hetzelfde horen zeggen. Misschien wordt het tijd dat je jezelf niet langer vertelt wat je gaat doen, maar jezelf laat zien dat je het meent.
