Je zegt dat het wel gaat, maar je lijf vertelt al maanden iets anders
Er komt een punt waarop je jezelf hoort zeggen dat het allemaal wel meevalt, terwijl je ondertussen allang weet dat je niet zomaar ‘moe’ bent, maar dat soort vermoeidheid waarbij je lijf al dagen, soms weken, probeert duidelijk te maken dat je altijd aanstaat, nooit echt uitrust en vooral niet meer luistert naar wat jij nodig hebt. Je blijft doorgaan omdat je ergens diep vanbinnen gelooft dat jij het lijntje bent dat alles bij elkaar houdt, en dus blijf je geven, tillen, aanpassen en oplossen terwijl je merkt dat je jezelf steeds verder kwijtraakt in een leven dat al veel te lang op de automatische piloot draait.
Je weet wat je moet doen, maar je doet het niet en dat is geen zwakte
Je bent niet uitgeput omdat je zoveel doet; je bent uitgeput omdat je nog steeds probeert te voldoen aan verwachtingen waarvan je niet meer weet of ze van jou zijn. Je weet heus wel wat je anders zou willen, meer rust, minder moeten, eindelijk tijd voor jezelf, maar zodra het erop aankomt, trekt het oude patroon je terug. Niet omdat je lui bent of geen ruggengraat hebt, maar omdat dat patroon jou al jaren vertelt dat je eerst voor anderen moet zorgen en dan pas voor jezelf.
Niemand gaat jouw patroon doorbreken, behalve jij
En dan komt die waarheid die niemand leuk vindt maar die wel klopt: niemand komt jou redden. Niet je partner die zegt dat je het rustiger aan moet doen, niet je collega’s die denken dat jij nu eenmaal de vrouw bent die alles regelt, niet je omgeving die ondertussen wel handig gebruikmaakt van je betrouwbaarheid. De enige die het verschil kan maken, ben jij. Niet door harder je best te doen, maar door eindelijk te stoppen met jezelf wijsmaken dat dit leven ‘wel gaat’.
Het moment waarop je voelt: dit leven past me niet meer
Je merkt dat je sneller geïrriteerd bent, slechter slaapt, vaker piekert en geen ruimte meer voelt in je hoofd. Je lijf fluistert het allang en soms schreeuwt het zelfs, maar je zet het weg omdat je bang bent voor wat er gebeurt als jij wel kiest voor jezelf. Maar eerlijk: mensen overleven het echt wel als jij stopt met alles op te vangen. De wereld vergaat niet als jij even niet beschikbaar bent. Jij bent alleen ergens gaan geloven dat dat wel zo is.
De eerste stap is kleiner dan je denkt, maar je moet hem wel nemen
Je hoeft je leven niet om te gooien. Je hoeft geen grote sprong te maken. Het begint bij één eerlijke keuze: stoppen met doen alsof het wel gaat terwijl je allang voelt dat dit niet klopt. Misschien betekent dat dat je vandaag iets laat liggen. Misschien dat je niet meteen ‘ja’ zegt. Misschien dat je voor het eerst in jaren voelt dat jouw leven ook over jou mag gaan
De vraag is niet of je het verschil kunt maken, maar wanneer je besluit dat het genoeg is
Je weet dat je zo niet verder wilt. Je lichaam, je gedachten en je gevoel zijn daar al lang duidelijk over. Jij voelt dat dit geen kracht meer is maar volhouden op een manier die jou langzaam leegtrekt. En als je heel eerlijk bent, weet je ook dat je het punt nadert waarop je moet kiezen: doorgaan zoals altijd, of eindelijk het systeem doorbreken dat jou klein en uitgeput houdt.
Als je tijdens het lezen ergens dacht “shit… dit gaat over mij”, dan is dat geen toeval maar een signaal. Stuur me een bericht. Geen gedoe. Geen masker. Gewoon kijken wat er nu echt speelt en welke eerste stap jou vandaag al lucht geeft.
