Je denkt dat jij degene bent die alles draaiende houdt. Want stel je voor dat zonder jou het huis instort, dat niemand iets oppakt als jij het niet doet, dat jij degene bent die ziet wat er moet gebeuren. En ergens voelt dat belangrijk. Want nodig zijn geeft je het gevoel dat je ertoe doet. Dan voel je je waardevol, dat je niet zomaar iemand bent, dat jouw aanwezigheid het verschil maakt.
Alleen zit daar precies het probleem waar veel vrouwen zichzelf volledig in vastdraaien.
Want als jij niet meer nodig bent, wie ben je dan nog?
Je denkt dat je helpt. Maar ondertussen verdwijn je zelf.
Je bent moe. Niet gewoon moe omdat je een drukke week hebt gehad. Nee, moe op een manier waarbij je lijf allang signalen geeft die jij steeds negeert. En je dan maar afvragen waar dat korte lontje, slecht slapen, geen rust in je hoofd en altijd “aan” staan.
Maar hé lieverd, je gaat maar door. Want ja het moet toch gebeuren.
Dus je regelt weer dingen die anderen zelf ook hadden kunnen doen. Je pakt alweer taken op terwijl je eigenlijk al leeg bent. Je zegt niks, slikt het in en denkt: laat maar, ik doe het zelf wel.
En ondertussen raak je steeds geïrriteerder. Niet alleen op anderen, maar vooral op jezelf.
Je ontploft niet om die jas op de grond.
Even een voorbeeldje:
Je komt thuis. Tas nog over je schouder. Je hoofd vol van het werk. Je bent moe. Gehaast want je moet nog koken. En meer dan overprikkeld.
En daar ligt een jas op de grond, zand in de gang, een lege verpakking op het aanrecht, niemand is begonnen met koken.
En ineens voel je het omhoog schieten.
“Serieus?”
“Hoe vaak moet ik dit nog zeggen?”
“Ik werk ook gewoon de hele week.”
“Waarom moet ik hier altijd alles doen?”
Je stem wordt harder, je lichaam gespannen en voor je het weet, sta je te snauwen tegen de verkeerde mensen.
En daarna?
Dan voel je schuld. Want diep vanbinnen weet je: dit ging allang niet meer over die jas.
Het gaat niet over respect. Het gaat over verwachtingen die jij zelf blijft voeden.
Dat is het gedeelte waar veel vrouwen niet naartoe willen kijken.
Want het is makkelijker om te denken:
“Niemand ziet mij.”
“Niemand helpt.”
“Niemand heeft respect.”
Maar ondertussen blijf jij wel alles oppakken.
Je moppert misschien, je zucht misschien, je zegt misschien dat je het zat bent. Maar uiteindelijk doe je het toch.
Dus waarom zou er iets veranderen?
Mensen wennen aan wat jij normaal doet. Als jij altijd doorgaat, denkt de ander dat jij het blijkbaar aankunt. Als jij alles opvangt, leren anderen dat jij het wel oplost. Als jij geen echte grens neerzet, voelt niemand de noodzaak om iets anders te doen.
Dat is geen aanval, maar dat is hoe gedrag werkt.
En ja, dat is confronterend.
Nodig zijn voelt veiliger dan eerlijk zijn.
Want eerlijk zijn betekent misschien toegeven dat je moe bent en dat je het niet meer trekt. Dat je niet alles aankunt, dat je boos bent geworden op een leven dat je zelf mede in stand houdt.
En dat voelt ongemakkelijk.
Dus blijf je liever zorgen, blijf je liever regelen en blijf je dragen? Want zolang mensen jou nodig hebben, hoef jij niet stil te staan bij jezelf. Niet bij die leegte, niet bij die vermoeidheid en niet bij die vraag die je liever ontwijkt: Wat blijft er van mij over als ik stop met alles voor iedereen te zijn?
Je noemt het liefde. Maar soms is het controle.
Au he?
Maar denk er eens eerlijk over na. Hoe vaak doe jij dingen alvast voordat iemand anders de kans krijgt? Hoe vaak neem jij taken over omdat het anders niet snel genoeg gaat?
Hoe vaak raak jij gefrustreerd omdat anderen niet doen wat jij allang in je hoofd had bedacht?
Dat is niet alleen zorgen, maar daar zit ook controle onder. Want controle geeft je rust., controle voorkomt teleurstelling, controle zorgt ervoor dat jij je nodig blijft voelen.
Alleen betaal je daar een gigantische prijs voor. Want ondertussen raakt iedereen gewend aan jouw grenzenloosheid. En jij raakt steeds verder verwijderd van jezelf.
Zolang jij blijft redden, hoeft niemand iets te veranderen.
Dat is misschien wel de hardste waarheid van allemaal.
Jij wacht op verandering van de ander, maar ondertussen maak jij het systeem iedere dag opnieuw mogelijk. En dat doe je niet expres. niet bewust maar wel echt.
Want zolang jij blijft opvangen wat eigenlijk niet meer van jou is, blijft alles precies zoals het is.
Tot jij ontploft.
En daarna jezelf weer zielig voelt. Slachtofferrol, niet gehoord, niet gezien en niet geholpen.
Terwijl de echte vraag misschien is: Waarom blijf jij jezelf iedere keer verlaten om nodig te kunnen zijn?
Misschien ben je niet boos op hen. Maar op jezelf.
Omdat je diep vanbinnen allang weet dat het anders moet. Omdat je voelt dat je niet meer zo door wilt. Omdat je moe bent van altijd degene zijn die alles draagt. Omdat je verlangt naar rust zonder schuldgevoel.
Maar verlangen zonder gedrag te veranderen blijft fantasie.
En dat is precies waarom zoveel vrouwen vast blijven zitten. Niet omdat ze zwak zijn, nee juist niet, maar omdat ze zichzelf al jaren hebben aangeleerd dat hun waarde ligt in nodig zijn.
Wil jij ontdekken waarom jij blijft doorgaan terwijl je allang voelt dat het niet meer klopt Stuur me een vrijblijvend bericht. Dan kijken we samen waar jij jezelf onderweg bent kwijtgeraakt aan het zorgen voor iedereen behalve jezelf.
