Pas toen je brak, begon iedereen ineens te kijken.
- Toen je huilde om iets kleins, terwijl er eigenlijk niet zoveel aan de hand was.
- Toen je kortaf reageerde terwijl je normaal altijd behulpzaam bent.
- Toen je zei: “Ik ben er klaar mee.”
Toen kwamen ineens de vragen. Ach, waarom heb je niets gezegd? Of Waarom liep je hier zolang mee rond? Of Dat had ik helemaal niet door.
En jij zit daar uitgeput en denkt: Hoe konden jullie het niet zien? Zijn jullie blind of zo? En ondertussen gaat iedereen gewoon verder met z’n leven. Lekker makkelijk ook. Want zolang jij nog loopt, denkt iedereen dat het wel gaat.
Zolang jij doorgaat, denkt iedereen dat het goed gaat
Dat is het harde gedeelte waar veel vrouwen zichzelf compleet in verliezen. En ja het zijn de standaard zinnetjes, maar dat is het ook altijd:
- Je blijft lachen terwijl je moe bent.
- Je blijft zorgen terwijl je eigenlijk rust nodig hebt.
- Je blijft aanpassen terwijl je diep vanbinnen allang voelt dat het niet meer klopt.
En ondertussen hoop je dat iemand vanzelf ziet hoe zwaar het voor je is.
Maar mensen zien vooral wat jij laat zien.
Dus als jij blijft zeggen: “Het gaat wel.” Dan geloven ze je.
Ook als jouw lijf allang iets anders schreeuwt. En het is ook natuurlijk makkelijk om blind te zijn. En je op de mooie ogen geloven dat het wel gaat.
Veel vrouwen worden pas gezien als het bijna misgaat
En weet je wat het pijnlijke is Veel vrouwen worden eindelijk gezien op het moment dat ze bijna niet meer kunnen. Niet wanneer ze moe zijn, want dat zijn we allemaal. Niet wanneer ze overprikkeld raken, want dan zal het wel hormonen zijn. Niet wanneer ze zichzelf compleet voorbijlopen, want dat doet ze toch echt zelf.
Nee. Pas als het misgaat en dan bedoel ik echt misgaat. Pas als ze uitvallen en ontdekken dat iedereen gewoon doorgaat terwijl zij zelf niet meer kunnen. Pas als ze huilend in de auto zitten, oh dan ziet niemand het. Pas als hun lichaam harder praat dan zijzelf ooit hebben gedaan. Dus letterlijk niet meer kan. Dan ineens krijg je aandacht.
En ergens voelt dat dubbel. Want aan de ene kant voel je eindelijk: Nu zien ze het.
Maar aan de andere kant denk je: Waarom moest het eerst zo ver komen?
Je noemt het “druk”, maar eigenlijk ben je leeg
Waarom wachten zoveel vrouwen zo lang? Omdat ze zichzelf hebben aangeleerd dat doorgaan sterker is dan eerlijk zijn. Dus je slikt dingen in, je praat gevoelens weg, je noemt jezelf “druk” terwijl je eigenlijk gewoon leeg bent. Dat is niet druk, dat is jezelf verwaarlozen.
En intussen blijf je hopen dat er vanzelf ruimte komt. Maar ruimte ontstaat niet vanzelf als jij jezelf steeds als laatste blijft behandelen. Dat is de waarheid waar bijna niemand je op wijst. Je probleem is niet alleen dat je moe bent, je probleem is dat jij jezelf al veel te lang niet serieus neemt.
Je lichaam trekt uiteindelijk altijd aan de noodrem
Je voelt allang dat het teveel is. Je weet allang dat je zo niet verder wilt. Maar je blijft wachten. Waarop? Op rust, op begrip, op een beter moment.
Tot je lichaam zegt: Het is mooi geweest. Nu ga jij luisteren.
En geloof me, dat moment voelt allesbehalve krachtig. Want ineens word je gezien.
Maar niet op de manier waarop je hoopte. Niet omdat je straalt, niet omdat je stevig staat, maar omdat je bijna niet meer kunt.
Dat is een hoge prijs voor aandacht.
Misschien is dit het moment dat jij jezelf serieus neemt
Dus misschien is de echte vraag niet: “Waarom zag niemand het?”
Maar: “Waarom bleef jij doen alsof het nog ging?”
Niet om jezelf af te branden. Maar omdat daar precies het punt zit waarop iets kan veranderen. Niet pas als je lichaam je dwingt stil te vallen en niet pas als alles teveel wordt.
NU
Voel jij dat dit over jou gaat?
Dat je al veel te lang sterk probeert te zijn terwijl je diep vanbinnen allang weet dat dit niet meer klopt?
Stuur me een bericht. Geen perfect verhaal, geen nette uitleg, maar gewoon eerlijk.
