Wanneer is het nou eens genoeg om gezien te worden?
Je denkt altijd tien stappen vooruit. Je laat niets aan het toeval over. Voordat iemand iets zegt, ben jij al aan het regelen, oplossen of aan het bedenken. Het zit in je systeem om altijd aan te staan en altijd beschikbaar te zijn. Alsof je intern een soort alarmsysteem hebt dat nooit uit mag.
Je zorgt, helpt en je vangt op. Niet omdat het moet, maar omdat jij zo bent. Je weet niet beter.
Tot het moment dat het begint te wringen. Dat je voelt ik ben mijzelf kwijt. Je draait door op automatische piloot en ondertussen zie je jezelf steeds minder terug. Je verdwijnt steeds meer naar de achtergrond.
Je voelt je leeg, maar niemand ziet het
Je omgeving is inmiddels gewend dat jij alles fixt. Dat jij sterk bent. Redt wat er te redden valt. En ondertussen zit jij met een hoofd vol to-do’s en een lijf dat steeds vaker protesteert. Vol stress, kwaaltjes en ongemakken.
Er wordt zelden gevraagd hoe het echt met je gaat. En als het een keer tegenzit? Dan hoor je vooral wat je vergeten bent,
niet wat je al die tijd overeind hebt gehouden. Je krijgt geen echte erkenning. En ja dat doet wat met je. Niet omdat je applaus nodig hebt, maar omdat je ook maar een mens bent.
Je verlangt naar rust. Naar ruimte. Naar gewoon even jij.
Er komt een moment dat je denkt: “Hoe leer ik nee te zeggen”? Waarom voel ik me zo verantwoordelijk? Waarom voel ik me schuldig als ik een keer voor mezelf kies?
Dat is het moment dat je voelt: dit gaat niet meer. Niet omdat je zwak bent. Maar omdat je al veel te lang over je grenzen gaat.
Je verlangt naar iets simpels: tijd voor jezelf. Hoe moeilijk kan dat zijn. Rust in je hoofd, want waarom sta je altijd aan. Een dag zonder honderd ballen in de lucht. Hoe lekker zou dat zijn? Zonder het gevoel dat je moet uitleggen waarom je even níét beschikbaar bent.
En dan dat besef: niemand gaat het voor je oplossen
Zolang jij blijft wachten op erkenning van een ander, blijf jij jezelf overslaan. En ja dat is pijnlijk om te voelen, maar ook nodig, want daar zit het kantelpunt.
Als jij jezelf serieus gaat nemen, verandert namelijk alles.
- Niet ineens.
- Niet perfect.
Maar je gaat andere keuzes maken.
– Je stelt wel die grens.
– Je zegt een keer “nee” zonder uitleg.
– En je merkt: ik hoef me daar niet meer schuldig over te voelen.
Erkenning begint bij jou
Zodra jij stopt met jezelf te bewijzen en gewoon jezelf toestaat om goed genoeg te zijn, komt er ruimte.
- Ruimte om weer op adem te komen.
- Ruimte om te voelen wat jij nodig hebt.
- Ruimte om jezelf niet langer als laatste op je lijst te zetten.
En nee, dat is niet egoïstisch, dat is gezond, normaal en menselijk.
Wil je hier verandering in brengen, maar weet je niet hoe?
In mijn coachtraject ‘Leef jouw leven‘ werk ik met vrouwen van 40+ die precies dit voelen:
“Ik weet wat ik moet doen, maar ik doe het niet.” Of: “Ik weet het maar hoe nu blijvend toe te passen?”
Samen onderzoeken we waar je tegen aan loopt. Niet met nog een lijstje of podcast, maar met echte coaching die jou weer terugbrengt bij jezelf.
Stuur me een berichtje als je benieuwd bent of dit iets voor jou is. Je hoeft het namelijk niet alleen te doen.
