Ze stond voor het raam van de personeelskamer. Buiten trok de herfstwind aan de bomen, precies zoals de werkdruk aan haar trok. Nog één e-mail, nog één telefoontje, nog één collega die iets “snel even” nodig had.
Haar lichaam voelde het al weken: de vermoeidheid, het ongeduld, het dunne laagje irritatie dat ze probeerde te verbergen achter haar glimlach. Tot ze die middag iets kleins deed.
Ze trok haar jas aan en liep naar buiten. Niet ver maar gewoon, tot bij het hek. De kou beet in haar wangen, de lucht rook naar nat blad. En ineens voelde ze iets vanbinnen bewegen. Niet iets groots, geen radicale besluiten,
maar een eerste, stille ja.
- Een ja tegen haarzelf.
- Een ja tegen ruimte.
- Een ja tegen een andere manier van zorgen, eentje die ook haar voedt.
Kleine stappen maar grote verschuiving
Verandering begint zelden met grote woorden of plannen. Meestal begint het stil. Met één ademteug, één pas, één bewuste keuze.
- De keuze om even naar buiten te lopen.
- De keuze om niet meteen te reageren.
- De keuze om te luisteren naar wat jij voelt in plaats van wat er van je gevraagd wordt.
Dat zijn de momenten waarop iets kantelt. Niet omdat de wereld verandert, maar omdat jij dat doet.
Waarom dit het moeilijkste is
Voor veel vrouwen die ik coach, is ruimte nemen het spannendste wat er is. Ze zijn gewend om te geven, te dragen, te regelen en dat doen ze met liefde. Maar ergens onderweg zijn ze vergeten dat zij ook zorg nodig hebben.
- Niet pas als ze instorten.
- Niet pas als iemand anders het zegt.
- Maar juist voordat het zover komt.
Dat moment bij het hek, dat is geen ontsnapping maar dat is leiderschap. Leiderschap over je eigen leven.
Jouw stille startsein
Misschien herken jij het. Dat gevoel dat er iets moet veranderen, maar je niet weet waar te beginnen.
- Begin dan klein.
- Ga naar buiten.
- Adem.
- En luister of er diep vanbinnen iets fluistert.
Misschien hoor je het niet meteen. Maar geloof me, het is er al. Die stille ja.
