Het verhaal dat logisch klinkt
Je noemt het geen zelfmedelijden. Je noemt het realistisch.
Je zegt dat het nu gewoon veel is. Dat het logisch is dat jij jezelf even niet op één zet. Dat anderen je nodig hebben. Dat het straks rustiger wordt. Je zegt het kalm, bijna nuchter. Er zit geen drama in, geen tranen, alleen een verhaal dat zo vaak is herhaald dat het waar is gaan voelen.
En ondertussen verandert er niets. En dat weet je.
Zelfmedelijden bij vrouwen zoals jij, ziet er niet uit als klagen op de bank. Het ziet eruit als doorgaan, sterk blijven, begrip hebben voor iedereen behalve voor de keuze die jij zelf zou moeten maken. Het zit in zinnen als: “Ik heb het ook zwaar.” Of: “Dit is gewoon niet het moment.” Het klinkt redelijk. En precies daarom is het zo verraderlijk. Want zolang het logisch voelt, hoef jij niet te bewegen.
Zelfcompassie beweegt, zelfmedelijden blijft zitten
Er is een wereld van verschil tussen jezelf serieus nemen en jezelf sparen.
Zelfcompassie is eerlijk. Die zegt: dit doet pijn, Ik ben moe, eigenlijk ik ben op. En daarna komt de vraag wat je gaat doen. Niet morgen, niet als het uitkomt, maar binnen wat nu mogelijk is. Zelfcompassie beweegt, al is het maar een paar millimeter.
Zelfmedelijden blijft zitten, het legt uit, het verzacht de urgentie. En het wijst subtiel naar omstandigheden, naar je agenda, naar je partner, naar je werk, naar de fase waarin je zit. Moet ik nog even doorgaan met smoesjes?
Het geeft je even lucht, omdat je niets hoeft te veranderen. Maar die lucht is geleend. Je betaalt het later weer terug met frustratie, met cynisme, met het gevoel dat je vastzit in een leven waar jij zelf geen knop meer van bedient. En dan zeg je dat het leven je tegenhoudt. Terwijl je zelf stil bent blijven staan.
Wat er onder zelfmedelijden zit
Onder zelfmedelijden zit geen zwakte, maar daar zit angst. Angst dat iemand teleurgesteld raakt als jij beweegt. Angst dat er gedoe ontstaat als jij een grens trekt. Angst dat je faalt als je eindelijk kiest voor iets dat van jou is.
En soms zit er ook iets ouds onder. Een diepe loyaliteit aan het meisje dat ooit leerde dat zorgen veiliger was dan opvallen. Dat geven waardevoller was dan nemen. Dat sterk zijn betekende dat je niet zeurde.
Ik herken het zelf ook. Er was een periode waarin ik zei dat ik geen ruimte had voor iets nieuws. Mijn agenda was vol. Mijn verantwoordelijkheden waren echt. Alles klopte. Tot ik merkte dat ik hetzelfde verhaal een jaar later opnieuw vertelde. Niets was veranderd, behalve mijn energie. Die was verder afgebrokkeld. Niet omdat het leven mij tegenhield, maar omdat ik mezelf klein hield met een logisch verhaal. Het was een sprookje dat ik mezelf vertelde.
Dat is wat zelfmedelijden doet. Het voelt zacht, maar het ondermijnt je. Je denkt dat je lief bent voor jezelf, maar je neemt jezelf niet serieus. Elke keer dat je uitlegt waarom je niets doet, bevestig je aan jezelf dat jij blijkbaar niet degene bent die mag kiezen. Die het niet verdient.
Het moment waarop je stopt met jezelf sparen
Groei begint niet bij harder werken aan jezelf. Groei begint bij stoppen met het verhaal dat jou vrijpleit van beweging. Niet door jezelf af te branden, maar door verantwoordelijkheid terug te pakken. Door te erkennen dat je misschien bang bent. Dat je het misschien spannend vindt. Dat je niet precies weet hoe. En dat je toch één keuze kunt maken die dichter bij jezelf ligt dan wat je gisteren deed.
Dat moment is niet groots. Het is vaak klein en ongemakkelijk. Maar daar begint het. En later zeg je: “Had ik dit maar eerder gedaan”.
Als je dit leest en denkt: dit gaat over mij… dan weet je ook dat nog een inzicht je niet verder gaat helpen. Dan is het tijd om te stoppen met rondjes draaien in je hoofd. Druk op de knop hieronder. We kijken samen waar jij jezelf vastzet. Geen quick fix, maar wel beweging.
