We doen alsof het allemaal wel lukt
Er is iets wat wij vrouwen al jaren doen zonder dat we het hardop zeggen: we spelen toneel voor elkaar. We glimlachen, knikken, zwaaien, zeggen dat het “goed gaat” terwijl er ondertussen een constante druk op onze borst zit waarvan we stilletjes hopen dat niemand hem ziet. We doen alsof we alles aankunnen, alsof moe zijn een detail is en alsof we niet elke dag op wilskracht door het leven denderen.
We kijken naar elkaar en vergelijken onszelf met de buitenkant van de ander, terwijl we onze binnenkant zorgvuldig verstoppen. En dan denken we dat we falen. Dat zij het wel kunnen en wij blijkbaar niet gemaakt zijn voor dit tempo.
Maar dat is een leugen die we elkaar wijs blijven maken. En we weten het.
Waarom we blijven volhouden
Er is een hardnekkig patroon dat vrouwen in een verstikkende greep houdt: het idee dat je pas mag toegeven dat het te veel is als je letterlijk niet meer kunt. Tot die tijd moet je doorgaan, sterk zijn, jezelf “even herpakken”, lachen, functioneren, niemand tot last zijn. Je wilt niet degene zijn die uitvalt, je wilt niet degene zijn die “het even niet trekt”, je wilt niet degene zijn die toegeeft dat dit leven je stiekem al maanden te veel is.
Het bizarre is: we herkennen het in elkaar, maar we benoemen het niet. We willen niet de eerste zijn die zegt dat ze op is. Dus blijven we elkaar bevestigen in iets wat ons kapotmaakt.
De waarheid die we liever niet uitspreken
Elke vrouw die dit leest voelt ergens een pijnlijk punt van herkenning: dat moment waarop je naar jezelf kijkt en denkt… dit is niet wie ik echt ben. Je draait, geeft, vangt, corrigeert en je verliest jezelf ergens tussen “straks komt er rust” en “nog even volhouden”. Je verlangt naar ruimte in je hoofd, rust in je lijf en helderheid in je keuzes, maar je gunt jezelf het niet omdat je denkt dat het egoïstisch is.
Het is niet egoïstisch. Het is menselijk.
We houden elkaar voor de gek door te doen alsof het normaal is om altijd maar door te stomen, terwijl we allang op zijn. We houden onszelf voor de gek door te blijven wachten op een rustmoment dat nooit komt. En we houden het systeem in stand door te zwijgen, te glimlachen en nog een tandje bij te zetten.
Eerlijk worden is geen zwakte, het is het begin
Er ontstaat iets bijzonders op het moment dat je stopt met jezelf overschreeuwen. Wanneer je toegeeft dat dit tempo je al te lang opvreet. Wanneer je voelt dat je al maanden leeft op adrenaline. Wanneer je erkent dat je niet nog een jaar “even door” kunt.
Dat moment is confronterend, maar het is ook het begin van beweging. Want zodra je eerlijk bent met jezelf, en dan bedoel ik echt eerlijk, zie je weer waar je vastloopt. Je voelt wat je nodig hebt. Je merkt dat je niet zwakker wordt van rust, maar sterker. Dat je grenzen eigenlijk geen muren zijn maar levensreddende keuzes. Dat jij de enige bent die kan zeggen: nu is het genoeg.
En dan verandert er iets. Rust ontstaat niet door harder je best te doen, maar door op tijd te stoppen.
Als je jezelf erin herkent
- Je hoeft niet te wachten tot je omvalt.
- Je hoeft niet de “sterke” te zijn.
- Je hoeft niet te blijven doen alsof.
Als je voelt dat dit blog iets raakt in je, dat dat toneelstuk van ‘het gaat wel’ barstjes begint te vertonen, stuur me een bericht. Geen perfecte woorden, geen nette uitleg, maar gewoon zoals het is.
Dit is precies het moment waarop vrouwen weer richting vinden. En jij mag daar vandaag mee beginnen.
