Niet één die ziet hoeveel het je kost.
Elke ochtend speel je hetzelfde toneelstuk. Je staat op, trekt je kleren aan, zet een glimlach op en ondertussen slik je je gevoel in. Op je werk vragen ze hoe het met je gaat en je antwoordt automatisch: “Goed hoor.” Niemand die ziet hoeveel kracht het kost om dat masker iedere dag opnieuw op te houden en te doen alsof alles onder controle is.
Wanneer je thuiskomt, ga je verder alsof er niets aan de hand is. Je regelt wat er geregeld moet worden, je zorgt voor iedereen en je lacht terwijl je diep vanbinnen leeg bent. En terwijl je zo doorgaat, merk je dat jijzelf steeds verder naar de achtergrond verdwijnt, alsof er voor jou geen plek meer overblijft. Dat masker zit als een tweede huid om je heen. Zo strak, dat je bijna bent vergeten wie eronder zit.
Hoe lang hou je dit nog vol?
Wees eerlijk naar jezelf, hoe vaak word jij wakker met het gevoel dat je altijd aan moet staan? Hoe vaak slik je je emoties weg, omdat je denkt dat jij degene moet zijn die sterk blijft? En hoe vaak zeg je tegen jezelf dat je nog even moet volhouden, terwijl je allang weet dat je zo niet verder kunt?
Er komt een dag dat dat masker barst. Een dag dat je het niet meer overeind houdt. En geloof me: dan heb jij niets meer te kiezen, want dan kiest je lijf voor jou. Dan is het niet nog even wachten want ik moet nog eerste even….., Nee dan ik het klaar.
De prijs die je betaalt
Je denkt dat dat masker je beschermt, maar in werkelijkheid kost het je alles. Het rooft je energie omdat je blijft doorgaan, ook als je moe en leeg bent. Het ontneemt je de vreugde, omdat lachen steeds meer voelt als een kunstje dat je uitvoert. Het vervreemdt je van jezelf, omdat je je eigen stem nauwelijks nog hoort.
En stel je eens voor dat de mensen die van je houden zouden zien hoeveel geweld je jezelf aandoet door zo door te blijven gaan. Ze zouden het vreselijk vinden. Ze zouden je smeken om te stoppen. En het pijnlijke is: niemand vraagt je om dit vol te houden. Je doet het allemaal jezelf aan, omdat je gelooft dat je niet anders kunt.
Ik weet wat ik moet doen, maar ik doe het niet
Misschien zeg je het vaak tegen jezelf: “Ik wil tijd voor mezelf nemen. Ik wil leren “nee” zeggen. Ik wil stoppen met pleasen.” Je weet precies wat je zou moeten doen, maar zodra het moment daar is, val je terug in hetzelfde patroon. Niet omdat je lui bent of geen ruggengraat hebt, maar omdat dat oude masker voelt als veiligheid. Het zit zo diep ingesleten dat het bijna vanzelf gaat, zelfs als het je kapotmaakt.
Het hoeft niet zo
Echte kracht betekent niet dat je dat masker moet blijven dragen. Echte kracht betekent dat je het durft af te zetten en durft te zeggen: “Nu ben ik aan de beurt. Punt.”
Zonder rol, zonder toneelstuk, gewoon jij, zoals je echt bent. En weet je wat er dan gebeurt? Dan ontstaat er ruimte. Dan komt er rust in je hoofd en energie in je lijf. Dan voel je weer richting en eigenheid. Dan ben je niet langer bezig met overleven, maar ga je eindelijk weer leven.
Herken jij jezelf hierin?
Dan weet je dat het tijd is. Niet morgen, niet ooit, maar vandaag.
