Het is maandagochtend en je kijkt in je agenda. Voor het eerst in weken staat er helemaal niets. Geen afspraken, geen verplichtingen en niemand die vandaag iets van je verwacht. Je had hier juist naar uitgekeken, want de afgelopen weken waren behoorlijk druk en je hebt meerdere keren tegen jezelf gezegd dat je echt eens een dag voor jezelf nodig had.
Maar nu die dag er eindelijk is, merk je dat je er helemaal niet zo ontspannen van wordt.
Je loopt door het huis en ziet dat de ramen eigenlijk wel een keer gezeemd mogen worden. Je bedenkt dat je die vriendin al een tijdje niet hebt gesproken en misschien kun je ook meteen even de boodschappen doen. Voor je het weet, heb je van een lege dag alweer een behoorlijk volle dag gemaakt.
En het bijzondere is dat niemand je daarom heeft gevraagd.
Wanneer is niets doen eigenlijk iets geworden wat je moet verdienen?
Veel vrouwen die ik spreek, hebben jarenlang geleerd dat je eerst moet zorgen dat alles gedaan is voordat je tijd voor jezelf mag nemen. Eerst het werk, het gezin, het huishouden en alle andere verplichtingen. En als er dan nog tijd overblijft, mag je misschien iets voor jezelf doen.
Alleen is er altijd wel iets wat nog gedaan kan worden.
Het gevolg is dat je gewend raakt aan bezig zijn en dat rust ongemakkelijk begint te voelen. Niet omdat je niet kunt ontspannen, maar omdat je ergens onderweg bent gaan geloven dat je pas lekker bezig bent wanneer je iets nuttigs hebt gedaan.
Je agenda is leeg, maar je hoofd heeft daar nog geen boodschap aan
Een lege agenda betekent namelijk niet automatisch dat je ook rust ervaart. Je kunt alle afspraken schrappen, maar als je in je hoofd voortdurend bezig blijft met wat er nog moet gebeuren, verandert er eigenlijk weinig.
Misschien ben je zelfs zo gewend geraakt aan het gevoel dat anderen op je rekenen, dat je jezelf een beetje verloren voelt wanneer niemand iets van je nodig heeft.
Want wie ben jij eigenlijk op een dag waarop je niets hoeft te regelen, niemand hoeft te helpen en nergens verantwoordelijk voor hoeft te zijn?
Dat is een vraag waar je misschien niet meteen een antwoord op hebt.
Je zegt dat je rust wilt, maar wat doe je zodra je die krijgt?
Hier zit voor mij het interessante gedeelte. Want we kunnen blijven zeggen dat we het druk hebben en dat we zo graag meer tijd voor onszelf willen, maar wat gebeurt er wanneer die tijd er daadwerkelijk is?
Pak je die ruimte dan ook, of zoek je onbewust alweer naar iets waarmee je jezelf bezig kunt houden?
En voordat je nu denkt dat je voortaan verplicht op de bank moet gaan zitten: daar gaat het helemaal niet om. Als jij ontzettend geniet van een dag tuinieren, opruimen of klussen, moet je dat vooral doen.
Maar doe je het omdat je er zin in hebt, of omdat je jezelf geen toestemming geeft om niets te doen?
Dat verschil is veel groter dan je misschien denkt.
Misschien hoef je niet te leren om minder te doen
Misschien mag je eerst eens ontdekken waarom je zoveel van jezelf moet.
Want zolang je blijft geloven dat je pas tevreden over jezelf mag zijn wanneer je iets hebt gepresteerd, kun je je agenda nog zo leeg maken, maar blijf je dezelfde onrust voelen.
En dan is het niet je agenda die aandacht nodig heeft, maar het patroon dat ervoor zorgt dat jij die agenda steeds opnieuw vult.
Dus de volgende keer dat je een lege dag voor je hebt, hoef je niet meteen te bedenken wat je ermee gaat doen.
Sta eerst eens stil bij wat het met je doet dat er helemaal niets van je wordt verwacht.
Want als jij jezelf alleen een fijne dag gunt wanneer je iets nuttigs hebt gedaan, voor wie ben je dan eigenlijk zo hard aan het werk?
