Er wordt iets gevraagd in de groep. En nog voor iemand iets zegt, hoor je jezelf al: “Dat doe ik wel.” Niet omdat je tijd hebt, niet omdat je er zin in hebt, maar omdat je dat nou eenmaal altijd doet.
Want als jij het niet doet… wie dan?
Uit gewoonte
We doen het uit gewoonte. Omdat we het zo hebben geleerd en omdat het ooit werkte. Aandacht, waardering, rust als alles geregeld was. We leerden dat ‘goed doen’ betekent: zorgen dat het loopt. Dat niemand iets tekortkomt en dat jij pas kunt ontspannen als alles klaar is.
Maar die gewoonte is zo diep ingesleten, dat je niet eens meer nadenkt. Je doet gewoon. Geheel automatisch, alsof het een reflex is.
Omdat we denken dat het van ons verwacht wordt
We denken dat anderen dat ook verwachten. Dat ze teleurgesteld zijn als we eens ‘nee’ zeggen. Dat het opvalt als we even niets doen. Dus blijven we rennen, mee, voorop en altijd paraat. Zelfs als niemand het vraagt.
En eerlijk? Soms is het niet eens de ander die iets van ons verwacht. Maar wijzelf. Die stille stem die zegt: Kom op, schouders eronder. Jij kunt dit wel.
Maar… wie zijn wij om te denken dat een ander het niet gaat doen als wij het niet doen?
Alsof de wereld instort als wij een stap opzij zetten. Alsof alles stilstaat als wij het even niet dragen. Misschien is dat de grootste misvatting van allemaal. Want vaak gebeurt er gewoon iets anders. Iemand anders pakt het op of het blijkt ineens niet zo dringend te zijn. En de wereld draait gewoon door. Ook zonder dat jij hem duwt.
De volgende keer dat er iets gevraagd wordt…
Tel eens tot tien. Kijk wat er gebeurt. Wie er wel opstaat als jij het niet doet. En wie misschien leert dat jij niet vanzelfsprekend alles opvangt. Je zult verbaasd staan hoeveel ruimte er dan ontstaat voor jou en voor de ander.
Wil jij ontdekken hoe jij kunt stoppen met automatisch dragen wat niet meer van jou is?
Stuur me vandaag nog een bericht. We plannen een gratis videogesprek van een half uur, waarin je 3 persoonlijke tips krijgt om meer rust, regie en ruimte te ervaren.
